مريم بمرح: مبتجيش لى يعم بابا انت. سليم بضحك: معلش يبنتى مشغول بقا. مريم: هييح ربنا يعينك عامل اى. سليم بمرح: انا فى اسعد لحظات حياتى. مريم وهى تنظر له بحب وفرحه: لى بقا يحجوج. سليم: طلقت الحربايه اللى اسمها كرماء دى وسبتهلها الڤيلا ومشيت ودلوقتى انا عايش لوحدى. نظرت مريم بصدمه أحقا هذا صحيح لا لا مستحيل كيف ان يحدث ذلك انها تعلم ان والدها يعشق تلك زوجه ابيها يُلبى لها كل طلابتها ايُعقل ان ينفصل عنها ام ان الساعه اقتربت.
لن تفعل شئ كانت تنظر بذهول فقط. سليم بمرح: عارف عارف انك مش مصدقه بس اهو بقا ربنا بينلى كل حاجه يستى وبعدين هى تستاهل ولو بصينا من جانب تانى هو ان ربنا بياخدلك حقك منها ونتى قاعده فى بيتك حاطه رجل على رجل. مريم ببتسامه: تستاهل انت متعرفش هى حاولت تعمل فيا اى تانى. سليم بستغراب: اى عملت اى. قصت مريم عليه كل ما حدث. سليم بصدمه: ر..رنا اتأذت بسببها. مريم بحزن: الصراحه انا اتدايقت علشانها هى ممكن تكون مظلومه بس يبابا انت متعرفش هى كمان كانت عايزه تإذينى ازاى.
سليم بحزن: عملت اى هى كمان. قصت عليه ما نوت ان تفعله رنا ايضا وانها ارادت ان تجعل صخر يتركها. نظر اليها سليم بحزن. مريم بحزن: بس خلاص المهم متقلقش رنا محدش قرب منها احنا حبينا نلوى دراعهم بس ويفكرو مليون مره قبل ما يقربو مننا لكن رنا محدش أذاها. سليم: شكرا يبنتى شكرا بعد كل دا موفقتيش انها تتإذى ربنا يسامحهم. نظرت مريم بدموع : مش هقدر ادعيلهم ي بابا هما اذونى فى حياتى كتير كتير اووى.
_______________________ فى منزل احمد. ولاء ( والده احمد): مالك ي ابنى حالك مايل بقالو فتره وانا مش عايزه اتكلم. احمد وهو يقبل رأسها: مايل ازاى ي أمى ما انا كويس اهو. ولاء بحنيه: لا يبنى انا امك وعرفاك اكتر من نفسك انت فى حاجه مخبيها جواك ودى حاجه تعباك. احمد بحزن: …….. #روايه_مريم #مريم_توفيق❤️ الريتش يحبايبى علشان قل جداا. وااه انا ممكن ابدا فى روايه جديده علشان دى خلاص النهايه بتاعتها قربت فا قولولى افكار انتو حبينها او عايزين اكتب عنها.#مريم
بارت٢١ ولاء بحنيه: لا يبنى انا امك وعرفاك اكتر من نفسك انت فى حاجه مخبيها جواك ودى حاجه تعباك. احمد بحزن: انا تعبان ي أمى مش عارفه ومش قادر افكر عقلى بيقولى حاجه وقلبى بيقولى حاجه تانيه مش عارف اصدق مين فيهم. ولاء بحنيه: تعالى فى حضنى ي حبيبى احكيلى اى اللى شاغل بالك. احمد بحزن: حاسس ان انا وقعت فى الحب يا أمى بس مش عارف اختيارى دا صح ولا لا اكمل بدموع بس انا حبيتها…حبيتها اووى.
ولاء بحنان: هى مين دى يا حبيبى. احمد بدموع: دكتوره فى المستشفى. ولاء بحنيه: طيب ما تصارحها ي ابنى قولها انك بتحبها بدل العذاب اللى انت فى دا. احمد بدموع: خايف ….خايف يكون فى حد فى حياتها خايف ترفضنى بس وقتها انا حتى مش هقدر اتكلم معاها هبعد عنها. ولاء : بس انت لازم تعرفها مينفعش العذاب دا يا ابنى. احمد بحب: هحاول يا أمى هحاول ربنا يخليكى ليا ي حبيبتى وهم ليذهب الى غرفته.
ولاء بضحكه: بس مقولتليش على اسمها. نظر اليها ببتسامه: رنا اسمها رنا. ولاء : اسمها جميل. احمد بتوهان: هى كلها على بعضها جميله. ولاء بضحك: لا دا انت واقع خالص. نظر اليها احمد ببتسامه ثم ذهب لغرفته. ولاء بحب: ربنا يريح قلبك يا ابنى ويصلح حالك ويناولك اللى فى بالك. _______________ فى منزل كرماء. فى الصالون. كرماء : اووف هى هترجع امتا البت دى كمان. نظرت الى الساعه وجددتها ١٢ونصف بعد منتصف الليل. صعدت الى غرفت رنا
كرماء بستغراب: اى دا هو الدولاب مفتوح كدا لى. كرماء بصدمه: ينهار اسوود البت هربت. بدأت تفتش بالغرفه وبالفعل وجدت رنا اخذت كل متعلقاتها الشخصيه. كرماء بدموع: هرن عليها يارب ترد. اتصلت بها ولكن لا فائده من ذلك انها لن تجيب. كرماء: ماتشى يرنا يبقا روحتى لبوكى مااشى انا هوريكووم كلكم. _______________ فى شقه سليم. رنا بفرح :الخوطه نجحت يحااج. سليم بهدوء: مقولتليش على اللى حصل معاكى لى. رنا بتوتر: اى اللى حصل. سليم بزعيق : اللى انتى كنتى مخططه تعملى انتى وامك وتدمرى حيات اختك فى الاخر كلو اتقلب على دماغك.
رنا بدموع: والله والله ي بابا انا اسفه انا ندمت ودا السبب اللى خلانى ابعد عن شر ماما انا ندمت والله انا اسفه علشان كدا انا عايزه اتأسف لمريم على كل حاجه سواء عملتها لما كبرنا او واحنا صغار. سليم بحزن: لى يبنتى لى تعملى كدا هى عمرها ما أذت حد فيكو. رنا ببكاء: والله اسفه مش هعمل كدا تانى اسفه المرادى بجد انا ندمانه. نظر اليها سليم يخشى ان يصق بها وتصدمه فى النهايه ولكن الصدق ظاهر فى عيونها لن يعطيها اى رد او جواب وذهب الى غرفته.
جلست رنا تبكى بشده هى حقا حزينه هى تعتقد ان ذلك الشخص اللعين اذاها ودمر لها مستقبلها وايضا نادمه على ما ارادت ان تفعله مع شقيقتها.